Soms weet je niet waar je aan begint, maar als je er niet aan begint weet je het nooit.
Rembrand had ons naar Schiphol gebracht om 4 uur in de ochtend en erop toegezien dat we de goede kant uitliepen voor het inchecken. Deze peregrina heeft nog altijd geen fantastisch richtingsgevoel. Ben benieuwd hoeveel Camino’s ik moet lopen om dat te verbeteren 😉
Na 1 uur en 55 minuten vliegen landden we in Madrid en begon onze ‘speurtocht naar het juiste spoor’. Het metrosysteem is opgezet volgens Engelse maatstaven, dus wij liepen steevast de verkeerde kant op. Kaartjes kopen bij de automaat wilde ook niet erg lukken. Gewoon maar om hulp gevraagd met behulp van mijn beperkte Spaanse woordenschat en Google Translate en uiteindelijk van het vliegveld naar het Chamartin treinstation gekomen vanwaar we de trein naar Oviedo namen na een picknick pauze in een parkje en een Napolitana (een soort chocoladebroodje) en een kop thee in een café.
Ik maak me nog steeds zorgen of deze hele onderneming wel gaat lukken, wat betreft het lopen van de Camino Primitivo, omdat ik nu al begin met pijnklachten (veel gewrichtspijn en ook last van mijn geopereerde been). We gaan maar heel rustig aan beginnen morgen… Mijn lieve yogajuf Cindy heeft wat helpende oefeningen meegegeven om voor de start van de wandeldag en aan het eind te doen. Zo blijf ik hopelijk weg van erge blessures.
Een nachtje lekker bijgeslapen in Oviedo in een klein maar fijne herberg met niet al te erge snurkers op de kamer. Even voor 10 uur rustig van start gegaan. Ook een beetje spoorzoeken, maar nu naar de schelpen op de tegels in het centrum van Oviedo, gele pijlen en Camino zuilen en bordjes. We zagen regelmatig andere pelgrims die ons soms weer even de juiste richting aanwezen, maar soms kwamen we ook hele stukken niemand tegen. Het pad was heel afwisselend, door het bos, over hobbelpaden, kleine stukjes langs de weg en af en toe door een dorp waar niks was. Veel koeien, kippen, katten en honden gezien. Micah baalde dat die bellen die je af en toe hoort, toebehoorden aan koeien en niet aan een ijscoman… Dat vond ik zelf ook wel jammer.
Er was weinig schaduw en het was erg heet, terwijl we berg op en bergaf gingen. Gelukkig kwamen we af en toe wat fijne schaduwplekken tegen, zoals bij de middeleeuwse brug, bij een kapelletje, bij een overdekt watertappunt en de bankjes in het bos. Ze moeten gedacht hebben bij de aanleg “als we die pelgrims zo’n eind laten omlopen met een haarspeldbocht over een lastig begaanbaar pad, laten we dan maar om elke zoveel meter een bankje neerzetten, om het een beetje goed te maken met een mooi uitzicht”.
Het was een pittige, maar mooie tocht vandaag. Een goed begin! Vooral toen we buiten de stad kwamen. Gelukkig hadden we gisteren voorbereiding getroffen en eten voor onderweg ingeslagen en klaargemaakt. Op zondag is, met uitzondering van de barretjes en restaurants, alles dicht in Spanje.
