Trust your journey, your speed doesn’t matter. Forward is forward…
Eindelijk ben ik op het punt aangekomen dat ik mijn eigen snelheid accepteer en omarm. Dit heeft mij enorm veel pijn, zweet en tranen gekost. De voordelen zijn dat ik heel veel bijzondere mensen heb mogen ontmoeten die mij regelmatig een spiegel voor hielden. Niet altijd leuk op dat moment, maar wel heel erg nodig om te komen waar ik nu ben.
Ik was enorm gefrustreerd over mezelf en teleurgesteld dat veel lieve Camino vrienden die ik gemaakt had en die later begonnen zijn dan ik, al in Santiago aangekomen zijn of er bijna zijn. Ik ben heel blij voor hun, maar het benadrukte bij mij het gevoel dat ik daar ook al had kunnen zijn mét hun. Feit is dat de meeste pelgrims een beperkte hoeveelheid tijd hebben en ik de luxe heb om echt mijn tijd te nemen voor deze Camino. En ik loop natuurlijk gewoon mijn eigen Camino op mijn manier wat voor mij haalbaar is. Dat is voor iedereen verschillend.
Onderweg kwam ik continu mensen tegen die mij vroegen hoeveel kilometer ik had gelopen, dat vergeleken met hun resultaat en mij dan een beetje meewarig aankeken. Dat deed me ongelooflijk veel zeer, maar ik realiseer me nu dat dat mijn pijn is. Ik heb mezelf nu aangeleerd om deze vraag te beantwoorden met de vraag waarom dat belangrijk is om te weten en dat ik het per dag bekijk. Het feit dat ik geen plan heb, vinden de meeste pelgrims ook maar vreemd. Ik ben al 5 weken onderweg, maar langzaam maar zeker kom ik ook dichterbij. Ik ben helemaal van Irún naar Oviedo gelopen, op eigen kracht. Meer dan 450 kilometer! Zonder een bus, trein of boot te hebben genomen. Dat wilde ik pertinent niet.
Ik heb al weken pijn, ondanks dat ik dus bijna nooit meer dan 20 kilometer per dag loop en mezelf echt in acht neem. Mijn steunzolen en schoenen deden mijn voeten heel veel pijn en eigenlijk zijn ze dus waarschijnlijk gewoon niet goed of niet zacht genoeg. Tot nu toe is het me nog niet gelukt ze te vervangen. Mijn schoenen heb ik nu wel vervangen en ik heb fijnere kleding gekocht die meer Camino-proof is en waar ik me prettiger in voel. Alle overbodige spullen heb ik terug naar huis gestuurd of in donatieboxen gedaan. Dus mijn rugzak is ook weer lichter. Polly zou trots op me zijn 😉 (Camino vriendin met maar 6 kilo in haar rugzak). Nou, ik heb wel mijn hamamdoek gehouden, want ik word er zo blij van elke keer dat ik ‘m gebruik 😀. Het moet wel leuk blijven en afzien doe ik genoeg.
Nu slaat ook de heimwee een beetje toe. Nog nooit ben ik zolang alleen van huis geweest. Ik zou graag weer bij mijn gezin willen zijn, maar ik wil dit eerst afronden en daar heb ik nog een lange adem voor nodig. Oviedo was ook het moment om een knoop door te hakken: wordt het de Primitivo of toch de Camino del Norte afmaken? De Primitivo is meer door het binnenland en met heel veel hoogtemeters door de bergen. Ik kreeg goed advies van Anton, die zijn 15de Camino liep en besloot daarop toch verder te gaan met de Camino del Norte. Ook loodzwaar met veel klimmen en dalen, maar minder zwaar en hoog dan de Primitivo.
De afgelopen tijd ook weer nieuwe lieve vrienden gemaakt en ook weer afscheid genomen. Na de vele vriendschappen met vrouwen onderweg, heb ik nu ook hele lieve mannen mogen ontmoeten die mij onwijs geïnspireerd en gesteund hebben. Patrick en ik waren samen te gast in het klooster in Valdedios, ik ontmoette hem daar en de volgende dag liepen we samen. Dat was voor mij een pittige tocht met veel klimmen en dalen en dankzij Patrick had ik gezellig iemand om mee te praten en me af te leiden van de pijn. We liepen op een rustig tempo met voldoende pauzes en deelden onze levens en Camino met elkaar. Toen we afscheid namen van elkaar, kreeg ik zijn massagebal voor mijn zere voeten. Echt super lief!
Bij de Albergue aangekomen ontmoette ik als eerste Roberto, onze hospitalero (gastheer) en later Anton, de Camino veteraan 😉. Roberto gaf mij en Anton later een privé rondleiding door zijn stad en we gingen samen wat drinken. Goed begin! De volgende dag onderweg leerde ik ook Sebastian kennen uit Frankrijk die bevriend is met Anton. De eerste avond en heb ik gezellig met hen samen cider gedronken van deze streek en samen gegeten. De volgende ochtend samen ontbeten en weer afscheid genomen.
Ik ga nu voor het eerst milder naar mezelf kijken en wat liever voor mezelf zijn. Vandaag heb ik een rustdag genomen en een voetmassage geregeld bij de spa. Morgen neem ik voor het eerst een bus van Oviedo naar Aviles om vervolgens op mijn nieuwe schoenen naar een nieuwe superleuke donativo herberg te lopen 6 kilometer verderop. Zo kan ik een beetje herstellen van de spierpijn, blaren en zere voeten en benen. Vandaag heb ik ze ook al wat ingelopen en ik hoop echt dat dit gaat helpen… Ik kan altijd nog afwisselen met mijn Teva sandalen.
